Nowy Wiśnicz – porównanie wyglądu zamku w 1928 roku i współcześnie
Dziś zapewne nie wszyscy pamiętają, że także zamek w Nowym Wiśniczu był ruiną. Zdjęcie poniżej ukazuje zamek od strony zachodniej tuż po obsunięciu się fragmentu ściany w roku 1928.
Po splądrowaniu zamku przez Szwedów, Lubomirskim nigdy do końca nie udało się go odrestaurować. W drugiej połowie XVIII wieku zamek kolejno przechodził w ręce Sanguszków, następnie Potockich i wreszcie Zamoyskich. Po konfiskacie przez władze zaborcze obiekt zaczął stopniowo niszczeć, a po pożarze w 1831 roku został całkowicie opuszczony. W 1901 roku rezydencję od prof. Maurycego Straszewskiego odkupiło Zjednoczenie Rodowe Lubomirskich, które podjęło pierwsze prace remontowe. Od 1928 roku nad odbudową czuwał Adolf Szyszko‑Bohusz, jednak działania te przerwał wybuch II wojny światowej. Po wojnie zamek przeszedł na własność państwa, a od 1949 roku pod kierunkiem Alfreda Majewskiego prowadzono prace mające na celu pełne odtworzenie jego dawnej formy.
Wówczas odtworzono także widoczną na współczesnym zdjęciu galerię, która nie istniała od XVIII wieku.
