Zbaraż (Ukraina) – historia częściowej odbudowy zamku po I wojnie światowej

„Twierdza w Zbarażu położona blisko granicy Podola z Wołyniem, swoje powstanie zawdzięcza książęcej linii Zbaraskich, którzy władali tamtejszym grodem już w wieku XIV. Z czasem ruscy książęta, wywodzący się z bocznej linii Giedyminowiczów, sięgnęli po wysokie urzędy państwowe.

Krzysztof Zbaraski, koniuszy królewski w czasie swojej podróży edukacyjnej po Włoszech (1602-1605) zamówił projekt zamku u wybitnego architekta weneckiego, Vincenzo Scamozziego, który opublikował projekt willi w swoim traktacie architektonicznym (1615). Niestety, z uwagi na zbyt skromne fortyfikacje niedostosowane do warunków ówczesnej Rzeczypospolitej, projekt ów nie został zrealizowany.

W opozycji do włoskiej willi wzniesiono skromny budynek mieszkalny otoczony potężnymi bastionowymi fortyfikacjami według projektu Flamandczyka Henryka van Peene. Najbardziej znanym epizodem w historii twierdzy, jest obrona przed wojskami kozacko-tatarskimi w roku 1649, opisana na kartach „Ogniem i Mieczem” przez Henryka Sienkiewicza.

W późniejszym czasie zamek zaczął popadać w ruinę. Poważnie uszkodzony w czasie I wojny światowej (przez Rosjan) został odbudowany dzięki staraniom Wojska Polskiego (stowarzyszenie Związku Oficerów Rezerwy RP z Tarnopola) w latach 30. XX wieku. Częściowo zburzony po roku 1945, jest obecnie siedzibą muzeów.”

Cytat za: https://instytutpolski.pl/kyiv/pl/2019/01/15/twierdza-w-zbarazu/

Więcej zdjęć archiwalnych z okresu odbudowy zamku: https://www.pluazdrona.eu/news,607,twierdza-w-zbarazu.html